ANG KABAYO OG ANG KABAW (a visayan short story)


ANG KABAYO OG ANG KABAW

Ang usa ka mag-uuma gusto magpuyo sa laing lungsod busa usa ka adlaw gikuha niya ang iyang mga gamit ug gikarga sa iyang binuhing hayop Kabayo ug kabaw. Sayo pa sa buntag nagsugod na sila sa paglakaw.

Paglabay sa pipila ka oras gibati og kakapoy ang kabaw tungod sa gibug-aton sa gikargang gamit.

“Higalang kabayo, ang akong palas-anon mas bug-at kaysa nimo. Pwede ba nga tabangan ko nimo pag pas an sa uban?” Hangyo sa kabaw.

"Ngano man? Kana man ang gibutang sa imong abaga sa atong amo, mao nga antuson nimo.” Sulti sa kabayo nga gipaspasan pa ang iyang paglakaw.

“Malooy ka tabangi ko.Dili na nako kaya ang kabug-at sa akong dala. Naluya nako. Kabalo naman ka nga kinahanglan nako magpa bugnaw sa sapa kung ingon ani kainit nga panahon kay dali lang moinit akong lawas.” Hangyo sa kabaw.

“Bahala ka sa imong kinabuhi” suko nga tubag sa kabayo.

Milabay ang isa ka oras og mas ni init pa ang adlaw. Wala magdugay og ang kabaw nalusno sa kabug-at sad ala og siya namatay.

Nakit an sa mag uuma ang nahitabo og gikuha niya ang tanang gamit nga gipas an sa kabaw og gibalhin sa kabayo og halos dili na siya makalakaw sa nadugang nga karga sa iyaha.

“Kung gitabangan lang unta nako akong kauban nga kabaw dili unta ingon ani kabug at akong dala karon.”  Usa ka pagmahay nga hunghong sa kabayo.

Comments

Popular posts from this blog

Kagamitan sa Paghahalaman

ANG ANINIPOT OG ANG ALIBANGBANG (a visayan short story)

ANG BATA'NG BABAYE OG ANG ULOD (a visayan short story)